Zondag 19 januari & 1971 – 1975

Met een afwisseling van regenbuien en zonneschijn togen Caroline en ik gistermiddag naar het Bergense bos en duin. Heerlijk gewandeld en regelmatig van mooie gedeeltelijke regenbogen genoten. Ik begrijp opeens hoe het liedje ‘Het regent zonnestralen’ is ontstaan.

Maar bij de ‘buren’ in Egmond aan Zee was het nog veel mooier.

Rond etenstijd kwam Marjolein met de langverwachte Roti. Die was weer heerlijk en het was gezellig zoals altijd. Vandaag heb ik me vermaakt met opruimklusjes, boodschappen doen (kom je ook altijd wel iemand tegen) en het kraamcadeau in elkaar zetten. Kan helaas nog niet laten zien hoe het geworden is, want we gaan pas volgende week op kraamvisite. Vervolgens kwam Carla van Nunen nog even langs, die was gisteren bij Marc geweest. Anders dan een rondje polder met mooi weer weinig beleefd. Vanavond eten we soep buurvrouw Anna met artisjokken die Antonie van de week mee nam. Smullen maar weer. En morgen weer een nieuwe dag.

Nova’s ochtendritueel !

Als toegift nog een stukje geschiedenis.

1971 – 1975

Na de aanschaf van IJslander Randver in december 1973 begon de ‘manegeperiode’. Dat begrip vergt enige uitleg. Meneer en mevrouw Zaadnoordijk uit Alkmaar hadden een bakkerszaak, drie kinderen en twee IJslanders in de tuin midden in de stad. Later huurden ze voor de paarden een stuk land op het oude vliegveld in Bergen, mijn tegenwoordige achtertuin. Daar kwamen nog wat paarden bij en ze fokten een paar veulens. Als hobby gingen ze les geven aan kinderen uit de buurt en kinderen van vrienden of kennissen. In 1971 konden ze een stukje grond kopen aan de Groeneweg in Alkmaar. Daar werd IJslands Ponycentrum Gladur opgericht, ofwel ‘de manege’.

En zoals het IJslands Ponycentrum Gladur afgekort werd tot manege, noemden wij hen meneer en mevrouw, alsof het hun voornaam was. Meneer gaf les en mevrouw deelde de lessen in. Vanaf 1971 trapte ik op mijn fietsje dapper van Heiloo naar de buitenkant van Alkmaar (12 kilometer heen en weer), door weer en wind, om vervolgens in de regen in de blubber een uurtje paard te rijden. Kostte toen 3,75 gulden per uur!

Na een paar jaar zeuren bekostigde mijn vader de aanschaf van Randver, die staatsgevaarlijk bleek. Maar na een heleboel halsbrekende toeren en avonturen was hij twee jaar later toch een redelijk betrouwbare buitenrijpartner.

Vanaf december 1973 was ik elk vrij uurtje op de manege te vinden. Het was een soort puber-toevluchtoord waar vriendschappen voor het leven zijn ontstaan. We hadden een vriendenclub van vier jongens (Paul, Thor, René-Carel en Jan) en vier meiden (Annemarie, Reina, Willemijn en ik). We zagen elkaar elke dag op de manege, gingen samen stappen, hadden her en der verkering met elkaar, organiseerden feestjes en hadden vooral heel veel pret. Wij waren toen tussen de 15 en 17 en de ‘generatie’ na ons (Maaike, Dieke, Marjolein, Ritske, Ingrid en vele anderen) waren twee jaar jonger. Daar ging je natuurlijk niet mee om! Dat werd later wel anders. En gelukkig horen bijna alle vrienden van toen nog steeds tot mijn ‘inner circle’. Hoe mooi is dat. En het echtpaar Zaadnoordijk bezoek ik ook nog regelmatig.

Reina, Rene-Carel, Thor, Paul en ik.

Door het jaar waren wij zes dagen per week op de manege te vinden, maar zondag niet. De familie Zaadnoordijk ging dan ter kerke, het was een rustdag en ook voor de paarden. Hoe graag we ook daar heen wilden we hielden ons er wel aan. Er was orde en regelmaat. Alles was duidelijk en dat is voor pubers ook wel fijn. In mijn hoofd lijkt die periode een eeuwigheid, maar eigenlijk is het maar van december 1973 tot 1978, dus vier jaar. Wel vier heel belangrijke jaren van mijn leven! Waar ik nog steeds met heel veel plezier en warme gevoelens aan terug denk.

De ‘manege’, meer dan dit had je niet nodig om blij te zijn.

2 gedachten over “Zondag 19 januari & 1971 – 1975

  1. Wat ontzettend leuk om over Gladur in oude tijden te lezen! Ik denk dat “de manege” voor velen een warme herinnering is. En het is nog steeds een hele fijne plek 🙂

  2. Je maakt ons wel heel benieuwd naar het kraamcadeau hoor haha!

    Leuk om al die verhalen van vroeger te lezen, het was nooit saai bij jullie thuis in ieder geval 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *